Chador

 

We hebben een heerlijk weekend op de camping achter de rug en staan voor een verkeerslicht in Zaandam. Mevrouw Jansen, onze inmiddels 7 maanden oude Ridgeback, is voor het eerst mee geweest. Ze heeft op de camping gelijk haar vuurdoop gehad met loslopende honden die blaffend op haar afstormden, oma’s in roze badjassen en dito Crocs en gillende, springende  kinderen op de trampoline naast onze plek. En weet deed ze het goed (zei het trotse baasje)! Ook toen ’s avonds bij de buren nog eens spontaan een Schlagerfestival losbarstte van 90 decibel. Geen kik gaf ze, zelfs niet toen een meneer met een paar Duitse biertjes op op haar afliep voor een nadere kennismaking. En mij wist te vertellen dat deze honden in hun eentje een leeuw kunnen doden. Maar nu hebben we weer de caravans, campers en tenten achter ons gelaten en zijn we op weg naar huis. Het verkeerslicht is al twee keer op groen gesprongen, maar nog steeds mogen we er niet door. Plotseling hoor ik geblaf achter ons. Het is de eerste blaf die we van Mevrouw Jansen horen en we kijken verbaasd achterom. Daar zien we een even verbaasde Jansen die zelf ook nog niet wist dat ze blijkbaar kon blaffen. Mijn vrouw en ik moeten lachen om dit semi- stoere gedrag en kijken de richting op waar zij naar staart. We zien een vrouw in een bruine chador met een kinderwagen het zebrapad oversteken. Alleen haar ogen zijn zichtbaar. Ik lach nu niet meer want ik vind het vervelend dat Jansen naar haar blaft. We hebben er juist de eerste maanden van alles aan gedaan om haar te laten wennen aan allerlei verschillende mensen in verschillende kledij. In een poging het te begrijpen komt een merkwaardige gedachte in mij op. Zou ze, met de recente campingervaring nog vers in het geheugen, de chador aangezien voor een tentje? En vervolgens geschrokken zijn omdat het tentje  nu plotseling beweegt? Op deze leeftijd kunnen honden in een keer schrikken van mensen of voorwerpen die ze op zich al kennen. Komt door hun hersenontwikkeling en verandering in de hormoonhuishouding. Ik zeg het tegen mijn vrouw en die kijkt me aan met een blik alsof ik niet goed wijs ben. “Ja tuurlijk”, zegt ze spottend. “ Ik denk dat je zojuist een baanbrekend nieuw inzicht in hondengedrag hebt ontdekt. Waarom bel je niet gelijk National Geographic”? Dat lijkt me wat te hoog gegrepen. Ik publiceer de gedachte bij deze eerst maar eens in De Uitkomst. In ieder geval is er met Mevrouw Jansen weer werk aan de winkel.