Grand Bordeaux

 

Ik neem net de eerste hap van mijn avondeten als mijn telefoon gaat. Een gehaaste vrouwenstem: ‘Ik sta hier buiten in de stromende regen met mijn hond en die wil de trap niet meer op. Er is geen lift en ik woon op 4 hoog. Ik kan nergens met hem heen. Kunt u direct komen’ ? Dat kan, maar ik wil toch even checken of de hond niet door haar naar boven getild kan worden zodat ik wat meer tijd heb.

‘Tillen? Meneer het is een Bordeaux Dog van 65 kilo. Hoe moet ik die in hemelsnaam vier 4 trappen op tillen’?

 

Ik raad haar aan om de hond in haar auto te zetten en sprint door de regen naar mijn auto.

Bij de flat van mevrouw staat een klein autootje met beslagen ramen en op de achterbank een enorme Bordeaux Dog. Ze vertelt dat haar hond is geschrokken van een harde knal in het trappenhuis. Ik leg haar mijn Plan A uit. Met in de hoofdrol veel kaas en worst voor in het trappenhuis, een stevig tuig en stevig geloof in een goede afloop. Na 10 minuten blijkt Plan A volstrekt kansloos. Verder dan twee voorpoten op de tweede traptrede komen we niet. Tijd voor Plan B. Dat is Plan A aangevuld met een extra riem en vastberadenheid in plaats van geloof. Terwijl mevrouw halverwege de trap aan de riem trekt, sla ik mijn armen om de onderbuik van de hond. Een spannend moment, want hier is deze tot nu toe vriendelijke reus misschien helemaal niet van gediend. SO DON’T TRY THIS AT HOME!

 

 

De hond kijkt verbaasd naar achteren en op dat moment plaats ik zijn achterpoten op de eerste traptrede en druk met mijn lichaam tegen zijn Bordeaux derrière. Het werkt. Stap voor stap gaat onze vriendelijke reus omhoog, onderweg stukjes kaas en worst van de traptreden snaaiend. Dat is mooi, want zolang hij eet valt het met zijn stress dus wel mee. Met die van mij trouwens niet. Door het tillen van het zware onderlijf ben ik door mijn rug gegaan. Ik sjok als een gebochelde bejaarde omhoog. Boven aangekomen leg ik mevrouw uit dat dit slechts het begin was. Ze zal nog minimaal 10 keer (‘zonder mij, want straks moet u het ook alleen doen’) de trap op en af moeten gaan, om te zorgen dat onze Franse vriend niet terugvalt in zijn oude gedrag.  Dat gaat verbazingwekkend goed. De hond begint het leuk te vinden en is na een paar keer  eerder boven dan zijn vermoeide bazin. Ik rij opgelucht naar huis. Op weg naar een lekker glaasje…Bordeaux.