Jaloers

 ‘Ok als het echt moet, maar dan neem ik wel Lyla mee naar binnen’, zeg ik chagrijnig tegen mijn vrouw. Lyla is de PTSS Buddyhond die ik in opleiding heb. Het bezoek aan IKEA is de veroorzaker van mijn slechte humeur. De eerlijkheid gebiedt wel te zeggen dat we :

1)    daar inderdaad naar toe moeten en

2)    dat we er afgelopen week geheel niet aan toe zijn gekomen.

Maar IKEA op zaterdag blijft iets wat ik mijn ergste vijand niet toe wens. Zou nog liever naar De Toppers in een volle Arena gaan. Vanaf dit moment werkt alles en iedereen tegen. Niet in de minste plaats ikzelf. De bus met gemalen koffie klettert op de keukenvloer, de douche is het ene moment heet en dan weer steenkoud omdat de wasmachine aan staat. En een Cool Blue bezorgbus verspert 20 minuten de straat omdat de buren zo nodig een nieuwe afwasmachine moeten. Wanneer we eindelijk wegrijden ontstaat er discussie over de snelste route. Ik drijf mijn zin door en een kwartier later staan we in de file. Mijn vrouw zegt niets, dat is eigenlijk nog erger. In mijn binnenspiegel kijk ik naar Lyla die heerlijk op haar kussen ligt. Ze rust uit en heeft geen idee waar we straks zullen zijn. En als ze er straks is vindt ze het simpelweg of leuk of niet leuk. Daar ben ik zo jaloers op. Gewoon kunnen leven in het ‘Hier en Nu’. Op het moment zelf intens lol kunnen hebben of iets gewoon vervelend vinden. Maar niet al die ballast van gedachten voor- en achteraf die het moment al kleuren voordat het er is. Wat maken wij mensen, of laat ik voor mijzelf spreken, wat maak ik het leven toch onnodig ingewikkeld met mijn terug- en vooruitkijken. Met opzien tegen dingen die meestal enorm mee vallen. Wij hebben meditatie en mind fullness technieken uitgevonden om ontspannen in het ‘Hier en Nu’ te zijn. Maar heb je ooit een Engelse Bulldog zien mediteren?

Wanneer we op de parkeerplaats uit te stappen zegt mijn vrouw: ‘Misschien moet je even doen wat je ook je cliënten aanraadt’. Ze heeft gelijk, al geef ik dat uiteraard niet hardop toe. Ik kijk naar Lyla en aai haar. Ik voel dat mijn bloedruk en hartslag naar beneden gaan en ook de Oxytocine (het ‘knuffelhormoon’) doet zijn werk. ‘Haal je ons over een uurtje op uit de Ballenbak’?, vraag ik. Ze kijkt me aan en schudt haar hoofd. Lyla zet ondertussen ongeduldig druk op de riem. Ze heeft haar KNGF Buddyhonden dekje om en zin om IKEA in te gaan. Irritant type.