Ode aan Marie

 

Tuurlijk, een gedragstherapeut moet de juiste kennis en ervaring hebben om honden deskundig te kunnen testen en trainen. Maar daar red je het niet alleen mee. Minimaal zo belangrijk is een uitgebreid arsenaal aan hulpmiddelen. Ik noem: diverse riemen, tuigjes, toeters, ballen, fluitjes, klappertjespistolen, vishengels, hoeden, plaksnorren en -baarden, zonnebrillen, kunstbenen, losse armen, lange regenjassen, rollators, fietsen, driewielers, skateboards…noem het maar op. En dat alles dan niet alleen in Hollandse uitvoering, maar aangepast aan onze multiculti samenleving. De gemiddelde toneelgroep zou er een moord voor plegen.

 

Stralend middelpunt van dit bonte gezelschap attributen is Marie. Nou ja, stralend…Marie vergezelt mij nu al enkele jaren en dat is haar niet in haar koude kleren gaan zitten. Haar eens zo jeugdige uitstraling is inmiddels behoorlijk aangetast. Een bleke huid, smoezelig haar en steeds meer vlekken in haar kleding maken haar er niet bepaald frisser op.

Nou kan ze daar zelf niet zo gek veel aan doen. Keer op keer moet ze maar weer voor lief nemen dat een kwijlerige hondenbek aan haar jurk snuffelt of een agressief type een hap uit haar haar neemt.

 

Ik kwam Marie tegen op Marktplaats. Ze werd daar voor een alleszins redelijke vraagprijs aangeboden. En na wat over en weer gemail, was de deal gesloten. Ik kon haar ophalen bij een gezin in Purmerend. Althans, om de gedachte voor mezelf wat draaglijker te maken was ik blijkbaar van een keurig gezin uitgegaan. Op het juiste adres aangekomen werd de deur open gedaan door een forse kerel in een onderhemd. Zijn gezicht had al zeker een week geen scheermes meer gevoeld en in zijn handen (formaat ‘kolenschop’) verborg hij iets achter zijn rug.

Het bleek Marie te zijn. Snel gaf ik hem het afgesproken bedrag en liep gebogen terug naar de auto. Bang voor herkenning door -in het ergste geval- een van mijn klanten. Marie nam voorin naast mij plaats en zo reden we stilzwijgend naar Zaandijk. Thuis aangekomen wachtte ik tot het donker was, haalde Marie snel uit de auto en liep quasi nonchalant naar huis. Hopende dat niet een van mijn buren op het idee zou komen om uitgerekend nu een praatje te maken op straat. Thuis aangekomen wachtte Marie nog een zware ingreep. Om geschikt te zijn voor haar belangrijke toekomstige taak, kwam ik er niet onderuit om haar een stok in het middenrif te plaatsen. Hetgeen ik met zeer gemengde gevoelens volbracht.

 

Tja, het leven van een testpop -en een gedragstherapeut-  gaat lang niet altijd over rozen.