Overwicht

 

We rijden in een bergachtig nationaal park in Noord Portugal. Langzamerhand maakt het asfalt plaats voor kuilen en kiezels. Na een scherpe bocht moet ik stoppen voor een geit op de weg. Hij blijkt niet alleen te zijn. Geit na geit steekt de weg over vergezeld door de herder. Hij kijkt even onze kant op en beantwoordt onze begroeting met een glimlach die verraadt dat hij al een paar keer de halfjaarlijkse gebitscontrole heeft gemist. We wachten geduldig tot ook de laatste geit de weg is overgestoken. Ik start de auto en wil net wegrijden als we in de berm een enorme berghond zien die indringend onze kant opkijkt. De eindverantwoordelijke voor de veiligheid van geit en herder. Hij staat daar en geeft ons overduidelijk aan dat we moeten blijven waar we zijn. En vooral niet het lef moeten hebben dichterbij zijn kudde te komen. De kudde waarin hij als pup door de herder is geplaatst en die hij als zijn eigen familie beschouwt. We zijn onder de indruk. Niet alleen van zijn imposante gestalte, maar vooral van zijn uitstraling. Zo ziet natuurlijk overwicht op vier poten er uit, zelfverzekerdheid zonder enige uitdaging of agressie. Als een stevige nachtportier van een club die je zonder woorden duidelijk maakt dat je op zijn terrein bent waar zijn regels en zijn autoriteit gelden. Die staan niet ter discussie, doe je dat wel dan staat de uitkomst bij voorbaat vast.

Wanneer de hond ook de weg is overgestoken rijden we langzaam verder. Hij staat inmiddels verderop op het hoogste punt van een heuvel en werpt ons een laatste, controlerende blik toe voordat hij weer aansluit bij zijn kudde.

Wij hebben het voorrecht gehad een hond aan het werk te zien waarvoor hij is geboren. Die gebruik maakt van zijn talenten die in zijn genen zijn verankerd. Tegelijkertijd komt ook de gedachte bij mij op dat wij in Nederland van dit type hond verwachten dat ze lekker braaf, gezellig en gehoorzaam functioneren in ons drukke woonwijkje. Dat ze kwispelend de buurman (van nummer 10) begroeten die onaangekondigd via de achterpoort bij ons (nummer 12) de tuin in loopt. En kleine Fikkie (van nummer 16) met rust laat die hem iedere keer op straat hard blaffend uitkaffert.

 

Helaas maak ik vaak mee dat hondeneigenaren geen idee hebben van het oorspronkelijke gebruiksdoel van hun hond. Maar wel torenhoge verwachtingen hebben omtrent het gewenste gedrag, zonder hun hond daarin goed te begeleiden en te bieden wat hij nodig heeft. Daarmee wordt het natuurlijke gedrag van de hond al snel ervaren als probleem gevend gedrag. Enig voordeel….het is bijzonder goed voor mijn business!