Veilige Poten

 

Ze had er al jaren last van en was inmiddels wel wat gewend. Toch kwam het altijd totaal onverwacht. Juist op momenten van rust en ontspanning sloeg het toe. Kloppende koppijn, misselijkheid en overgevoelig zijn voor licht. Dan ging ze zo snel mogelijk naar haar slaapkamer. Gordijnen en raam dicht en direct de medicatie pakken. Wanneer dat niet lukte, kon ook haar buddyhond Joris het doosje pilletjes brengen. Dat had ze hem geleerd. Meestal duurden de migraine aanvallen een paar uur, soms een dag. Maar dit keer was het anders.

Kort voor deze aanval bewoog alles in golvende bewegingen om haar heen. Daarna leek het alsof haar hoofd met een bijl was gespleten. Haar gehoor was zo overgevoelig dat ze zelfs het gekwetter van de musjes op het dak niet kon verdragen. Ze moest heftig braken en lag compleet uitgeteld op bed. Meestal kwam Joris bij haar op de kamer liggen, maar dit keer kon ze zelfs niet tegen het geluid van zijn teennagels op het laminaat. Haar man Henk was snel naar huis gekomen en kwam regelmatig even bij haar kijken. Joris liep dan tot de slaapkamer deur mee, niet begrijpend waarom hij er niet bij kon zijn. Soms leek het er op dat de aanvallen minder werden maar dat was slechts schijn. Na drie dagen besloot de huisarts dat dit niet langer ging.

 

Met oordoppen in en een verduisteringsmasker op werd ze op een brancard in de ambulance gelegd. Het kostte Henk de grootste moeite om te voorkomen dat Joris ook de ambulance in zou springen. Hij was duidelijk in de war en wilde bij haar zijn. Binnen ‘no time’ lag ze alleen in een donkere ziekenhuiskamer aan een infuus met zware medicatie. Beneden in het restaurant wachtten Henk en Joris ongeduldig op het eerste bericht van de verpleging. Na 2,5 uur kwam een verpleger aangelopen die zijn duim op afstand omhoog stak. Hij vertelde dat de medicatie werkte en dat ze gevraagd had of Joris bij haar kon komen. Als officiële buddyhond mocht dat. Even later stapten ze de kamer in. Normaal gesproken zou Joris dolblij op het bed zijn gesprongen, maar dit keer sloop hij zachtjes naar haar bed en likte voorzichtig haar uitgestoken hand. “Kom maar bij me liggen Joris”, zei ze met een vermoeide glimlach. Maar hij bleef staan, twijfelend of dit wel echt de bedoeling was. Voorzichtig tilde Henk hem op en legde hem naast haar in bed. Binnen een paar minuten lagen beiden in volledige rust tegen elkaar aan. Henk voelde een brok in zijn keel opkomen en sloop de deur uit. Ze was in veilige handen…en poten.